เก็บไว้ให้อ่านสำหรับชีวิตที่กำลังร่วงโรย

ที่จริงเอนทรี่นี้เขียนไว้ก่อนปีใหม่แล้ว

อยากจะพูดถึงเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ไปเจอมา-.-

ด้วยความรีบร้อนกลับบ้านไปจึงไม่ได้เขียนให้เสร็จ

แต่พอดีมีเรื่องราวต่อเลยรวมไว้เอนทรี่เดียวกันซะเลย...

 

---

 

เกือบทุกปีตั้งแต่ทำงานมา โชนะจะไม่เคยกลับบ้านไปฉลองปีใหม่เลย

เพราะว่ามันไปมายากลำบาก แล้วก็งานโชนะมันไม่มีวันหยุดตรงกับชาวบ้านชาวช่องเขาซะที
หากจะไปก็เป็นช่วงที่เขาไม่หยุดกันนั่นแหละ...

 

ก็เลยทำใจไว้และว่าคงไม่ได้เค้าดาวน์กับใครที่ไหน...

ในขณะที่กำลังเพ้อๆบ้าๆบอๆอยู่คนเดียวนั้น อยู่ดีๆก็มีโทรศัพท์มาจากน้องเนย

เธอบอกว่า

 

"พี่อยู่ไหน หนูคิดถึงมากมาย!!"

และอีกมากมายสารพัน...

แล้วก็สะดุดกับคำที่ว่า...

 

...ฉะนั้นปีนี้ถ้าไม่มาหาจะไปอยู่ด้วย (0.0 )?

และตอนนี้เธอก็มาที่หน้าบ้านแล้ว

.

.

.

.

.

(*0*)

 

ความคิดถึงอะไรมันจะรวดเร็วมากมายปานนี้

 

 

เค้าก็โทรไปบอกที่บ้านว่าน้องสาวมาเยี่ยม ให้เปิดบ้านรับอยู่ที่นั่นก่อน

พอเค้าเคลียร์งานเสร็จก็จะกลับไป...

 

แล้วสักพักน้องสาว(คนเดิมน่ะแหละ)ก็โทรมาบอกว่าเครื่องคอมพิวเตอร์ที่บ้านมันไม่มีเสียง -*-..(ยังไม่ได้ลงไดร์เวอร์)

เลยบอกให้ลงเองซะเลย ง่ายๆ ไม่ยากอะไรนี่นา

เค้าเลยบอกว่า..."แค่เอาแผ่นไดร์เวอร์ไส่ลงไปในเครื่องแล้วมันก็จะรันเอง" ( ^o^)/ /

.

.

.

.

.

.

.

พอมันเสียงหายไปจากโทรศัพท์แปปนึงก็กลับมาบอกว่า..."ไส่ไปแล้วไม่เห็นมันวิ่งเลยอ่า"

 

-*-..
.
.
.

เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย

 

เครื่องเสียอีกแล้วเหรอ

เค้าเพิ่งลงวินโดว์(เถื่อนๆ)มาใหม่เอี่ยมเลยนะ

หรือปัญหาที่ฮาร์ดแวร์พัง*0*

 

เอาอีกแล้ว...อย่าเพิ่งเป็นอย่างที่คิดเลยนะ.....

ไม่นะ.....

 

ไม่.....

 

ม่ายยย~~~~~~~

 

.

.

.

.

.

 

/(*0*)\

.

.

.

.

.

.

.

.

 

เลยรีบกลับบ้านไปทันที(งานวันนี้ส่งหมดแล้ว)

กลับไปอย่างใจตุ้มๆต่อมๆมากตลอดทาง

 

พอกลับบ้านไปปรากฏว่าไฟดับหมดบ้าน-*-

เปิดไฟไม่ติดเลย

ไฟฉายก็ไม่มีข้างนอกก็มืด

 

เรียกใครก็ไม่อยู่(ลากลับบ้านกันหมด)

เลยเอามือถือส่องแทนไฟฉายไปก่อน

เดินไปเดินมาหาไฟฉายในตู้

ขณะกุ๊กๆกั๊กๆหาไฟฉายอยู่นั่นเอง

ก็มีเสียง

.

.

.

เติ้ง!!<<<<<เสียงระเบิดดังมากจากข้างหลัง

 

ไอ้เราก็กระโดดโหยง ไปเกาะเอาตู้เก็บของชั้นบนสุด

แล้วก็มีแสงขาวแว๊บ...

พรึ่บ....(มันถ่ายรูปไว้พอดี)

 

แล้วทุกคนก็เฮโลจุดพลุ(ในบ้าน)

พร้อมหัวเราะยัยโชนะในอิริยาบทอิเตี้ยตะกายตึก

รูปทุเรศมากมาย-*-

 

 

พอได้สติกลับมาก็พาไปดูเครื่อง...
หลังจาลองงัดดูก็พบ.....
.....
...
..

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

---

 

มีหลายคนคิดถึงและถามหาโชนะ...
วันนี้เลยแอบอู้งานนิดนึง ^.^
มาแอบอธิบายสาเหตุที่โชนะไม่อัพบล็อก ไม่วาดรูป ไม่เล่าเรื่องอะไรเหมือนที่ผ่านๆมา
V
V
V
หากเพื่อนๆมีโทรจิต และนึกถึงโชนะในตอนนี้
เพื่อนๆก็จะเห็นว่า ยัยโชนะกำลังไส่แว่นพิมพ์งอกๆแง๊กไส่จอ LCD 30" ที่อยู่เบื้องหน้า 2 จอ 
ในห้องทำงานส่วนตัวขนาด 4X6 เมตร ที่มีกระจกด้านเดียวกั้นไว้
ตลอดทั้ง 6 เมตรมีโต๊ะ เพื่อวางคอมพิวเตอร์ 2 เครื่อง โน๊ตบุค(สุดรักสุดหวง)ส่วนตัวอีก 1 เครื่อง ปริ๊นเตอร์ และมัลติฟังชั่นอีกเครื่อง
่ส่วนที่เหลือมีกองเอกสาร และกระดาษต่างๆอยู่รายล้อมโต๊ะที่โชนะนั่งประมาณ 180 องศา
ความสูงของมันมีขนาดใหญ่พอที่จะทำให้คนหมดสติได้หามันหล่นมาทับด้วยแรงดึงดูดของโลก เพียง 1 เมตร
กับแอร์ 25000 บีทียูในห้องเล็กๆที่ไม่เคยปิดเลยมาเป็นเวลา 1 เดือน
โทรศัพท์พื้นฐาน 1 คู่สาย  อินเตอร์เน็ท 10M สำหรับใช้คนเดียว(มีไวเลสด้วย)
ซึ่งประมาณเฉลี่ย ทุกๆ 10 นาที ก็จะมีคนโทรเข้ามาตลอดวัน ทั้งในและนอกเวลา(จนต้องดึงสายโทรศัพท์ออกเวลานอน)

ทั้งอาหารเช้า อาหารเที่ยง และมื้อเย็น ถูกจัดประเคนถึงที่โดยไม่ต้องลุกไปไหนและไม่ต้องโทรสั่งอีก(รสชาติงั้นๆแหละ ไม่ต้องถามถึงเลย...)

เอาเป็นว่าทั้งกิน นอน ทำงาน ที่เดียวกัน
เช้าตื่นสายได้นิดหน่อยและโดดงานไม่ได้เหมือนแต่ก่อน...
-*-...


เอาน่า อีกไม่ถึงเดือนก็จบละ ทนอีกนิดนึงนะโชนะ(>w< )



ปล.รออีกนิดนะจ๊ะบล็อกจ๋า ข้าอยากเปลี่ยนธีมให้เจ้าใจจะขาด

หายไปนานมาก คนเข้าบล็อกก็น้อยลง
ปกติเนอะ...(^w^ )
ชีวิตช่วงนี้ไม่ค่อยปกติซักเท่าไหร่นัก
เลยไม่มีเวลาว่างเหมือนแต่ก่อน
อยากทำโน่นทำนี่...
อยากวาดรูป อยากเขียนบล็อก อยากแต่งนิยาย...อยากเปลี่ยนธีมใหม่
แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเลย...
เพราะรู้สึกว่าถ้าทำแล้วมันคงไม่ดีเท่าที่ผ่านๆมา
เพราะอะไรน่ะเหรอ...

V

รู้สึกว่าจิตใจมันกำลังห่อเหี่ยวลง
หมดเรี่ยวแรงกำลังใจและความคิด...
เหมือนว่ากำลังรอความตายยังไงไม่รู้...
ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย...

ยังไงก็แล้วแต่...

เอาเป็นนว่าขอหายไปอีกสักพักละกัน
ไว้พร้อมเมื่อไหร่เค้าจะกลับมาเอง...
 / l _/ l
(^o^ )