เก็บไว้ให้อ่านสำหรับชีวิตที่กำลังร่วงโรย

 

ไม่ได้เขียนซะนาน
แต่วันนี้รู้สึกค่อนข้างดี ขอเขียนซะหน่อย


---

เคยขับรถไหม...

ขับช้าๆในถนนโล่งๆ
เปิดหน้าต่างในวันที่ฟ้าใส...
สองข้างทางมีแต่ต้นไม้หนาครึ้ม...
อากาศเย็นๆผ่านเข้ามา...หายใจได้เต็มปอด
ยื่นมือออกไปนอกรถ...
ต้านแรงลมน้อยๆ..

นานๆทีนะที่ได้ทำอะไรแบบนี้
...



พลอยทำให้คิดถึงน้องสาวล่ะ
แต่ก่อนเคยเล่นด้วยกัน หาเรื่องสนุกด้วยกัน นอนด้วยกัน
ขับรถกินลมเล่นแบบนี้ด้วยกัน..
เรื่องมากมายที่เกิดขึ้น ในตอนนี้นึกย้อนกลับไป
แต่ตอนนี้ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเองแยกย้ายกันไปไกล
โชนะรอวันที่ครอบครัวเราได้กลับมาพร้อมหน้ากันอีกครั้ง...
ไม่รู้จะมีมั้ย..

อดีตช่วงนั้นช่างหอมหวาน...
มันเป็นช่วงที่เปลี่ยนชีวิตโชนะหลายๆอย่าง...
มันเป็นช่วงที่น่าจดจำที่สุด
...

ถึงจะผ่านไป กี่วัน กี่เดือน หรือกี่ปี...
เมื่อนึกย้อยกลับไป ก็ยังทำให้ยิ้มได้เสมอๆ...

ขอบคุณนะยัยแมวน้อยกับซายะกะ
ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาเหล่านั้น...
ที่ทำให้ชีวิตช้าลงอีกครั้ง

/ l / l
(^-^ )

คืนนี้หมอกลง
ข้าพเจ้าตื่นมาตอนกลางดึกแล้วก็หลับไม่ลง...
จึงเปิดประตูห้องออกไปด้านนอก...

พระจันทร์ในคืนเดือนนหงายทำให้เห็นทุกอย่าง
หมอกและน้ำค้างในตอนนี้ มันทำให้เหมือนอยู่ในโลกแห่งความฝัน
เสียงเรไรร่ำร้องเบาๆนั่นทำให้ค่ำคืนนี้มีชีวิตชีวา
อยากอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ..
มันเป็นเวลานานมากที่ไม่ได้ออกมาพักผ่อนแบบนี้
ตอนนี้ข้าพเจ้าป่วยและเหมือนจะกำลังหมดเรื่ยวแรงต่อสู้

ช่างเบื่อหน่ายกับชีวิตแบบนี้เสียจริงๆ...

ที่จริงเอนทรี่นี้เขียนไว้ก่อนปีใหม่แล้ว

อยากจะพูดถึงเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ไปเจอมา-.-

ด้วยความรีบร้อนกลับบ้านไปจึงไม่ได้เขียนให้เสร็จ

แต่พอดีมีเรื่องราวต่อเลยรวมไว้เอนทรี่เดียวกันซะเลย...

 

---

 

เกือบทุกปีตั้งแต่ทำงานมา โชนะจะไม่เคยกลับบ้านไปฉลองปีใหม่เลย

เพราะว่ามันไปมายากลำบาก แล้วก็งานโชนะมันไม่มีวันหยุดตรงกับชาวบ้านชาวช่องเขาซะที
หากจะไปก็เป็นช่วงที่เขาไม่หยุดกันนั่นแหละ...

 

ก็เลยทำใจไว้และว่าคงไม่ได้เค้าดาวน์กับใครที่ไหน...

ในขณะที่กำลังเพ้อๆบ้าๆบอๆอยู่คนเดียวนั้น อยู่ดีๆก็มีโทรศัพท์มาจากน้องเนย

เธอบอกว่า

 

"พี่อยู่ไหน หนูคิดถึงมากมาย!!"

และอีกมากมายสารพัน...

แล้วก็สะดุดกับคำที่ว่า...

 

...ฉะนั้นปีนี้ถ้าไม่มาหาจะไปอยู่ด้วย (0.0 )?

และตอนนี้เธอก็มาที่หน้าบ้านแล้ว

.

.

.

.

.

(*0*)

 

ความคิดถึงอะไรมันจะรวดเร็วมากมายปานนี้

 

 

เค้าก็โทรไปบอกที่บ้านว่าน้องสาวมาเยี่ยม ให้เปิดบ้านรับอยู่ที่นั่นก่อน

พอเค้าเคลียร์งานเสร็จก็จะกลับไป...

 

แล้วสักพักน้องสาว(คนเดิมน่ะแหละ)ก็โทรมาบอกว่าเครื่องคอมพิวเตอร์ที่บ้านมันไม่มีเสียง -*-..(ยังไม่ได้ลงไดร์เวอร์)

เลยบอกให้ลงเองซะเลย ง่ายๆ ไม่ยากอะไรนี่นา

เค้าเลยบอกว่า..."แค่เอาแผ่นไดร์เวอร์ไส่ลงไปในเครื่องแล้วมันก็จะรันเอง" ( ^o^)/ /

.

.

.

.

.

.

.

พอมันเสียงหายไปจากโทรศัพท์แปปนึงก็กลับมาบอกว่า..."ไส่ไปแล้วไม่เห็นมันวิ่งเลยอ่า"

 

-*-..
.
.
.

เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย

 

เครื่องเสียอีกแล้วเหรอ

เค้าเพิ่งลงวินโดว์(เถื่อนๆ)มาใหม่เอี่ยมเลยนะ

หรือปัญหาที่ฮาร์ดแวร์พัง*0*

 

เอาอีกแล้ว...อย่าเพิ่งเป็นอย่างที่คิดเลยนะ.....

ไม่นะ.....

 

ไม่.....

 

ม่ายยย~~~~~~~

 

.

.

.

.

.

 

/(*0*)\

.

.

.

.

.

.

.

.

 

เลยรีบกลับบ้านไปทันที(งานวันนี้ส่งหมดแล้ว)

กลับไปอย่างใจตุ้มๆต่อมๆมากตลอดทาง

 

พอกลับบ้านไปปรากฏว่าไฟดับหมดบ้าน-*-

เปิดไฟไม่ติดเลย

ไฟฉายก็ไม่มีข้างนอกก็มืด

 

เรียกใครก็ไม่อยู่(ลากลับบ้านกันหมด)

เลยเอามือถือส่องแทนไฟฉายไปก่อน

เดินไปเดินมาหาไฟฉายในตู้

ขณะกุ๊กๆกั๊กๆหาไฟฉายอยู่นั่นเอง

ก็มีเสียง

.

.

.

เติ้ง!!<<<<<เสียงระเบิดดังมากจากข้างหลัง

 

ไอ้เราก็กระโดดโหยง ไปเกาะเอาตู้เก็บของชั้นบนสุด

แล้วก็มีแสงขาวแว๊บ...

พรึ่บ....(มันถ่ายรูปไว้พอดี)

 

แล้วทุกคนก็เฮโลจุดพลุ(ในบ้าน)

พร้อมหัวเราะยัยโชนะในอิริยาบทอิเตี้ยตะกายตึก

รูปทุเรศมากมาย-*-

 

 

พอได้สติกลับมาก็พาไปดูเครื่อง...
หลังจาลองงัดดูก็พบ.....
.....
...
..

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

---