แหะๆ
ท่านผู้อ่านคงเห็นแล้วว่าตัวอักษรในบล็อกวันนี้ใหญ่ดีอ่านสบาย...
ใช่มะล่ะ ห้าห้าห้า Embarassed

ขอเปลี่ยนเป็นแบบนี้หลังจากบล็อกนี้เป็นต้นไปละกันนะ
เพราะโชนะมาอ่านบล็อกตัวเองแล้วมันอ่านค่อนข้างลำบาก
(สายตาสั้นเจ้าค่ะ และคิดว่าสั้นลงกว่าสองปีก่อนมากด้วยล่ะ)
 
//แก่แล้วล่ะสิมึง

//*0*\\

oh NO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!~~~~~~~~~~

---
 
เห็นตั้งชื่อเรื่องบล็อกวันนี้แล้วก็คงไม่ต้องอธิบายมากหรอกเนอะ
ก็เหงาจริงๆนั่นแหละ


เพราะช่วงนี้หลังออกงานมาโชนะก็ได้ป่วยจริงจังซะแล้วสิ
ไอ ค๊อกๆแค๊กๆ อยู่นั่นแหละ
ไอทั้งวันทั้งคืน...
นอนๆอยู่กำลังจะหลับดีๆก็คันคอแล้วมันก็ไอออกมาเอง
(เหมือนเป็นกลไกป้องกันของร่างกายที่ต้องไอเอาสเลดในลำคอออกมาก่อนที่มันจะเข้าไปอุดในปอด)
สรุปว่าโชนะเองเพิ่งจะได้นอนก็ตอนตี 3  
ตื่นมาอีกครั้งก็ 9 โมง โดยประมาณ(-.-)
เพราะไออย่างรุนแรงต่อเนื่องมาตั้ง 2-3 วันแล้วล่ะ
แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดมีเลือดหรืออะไรออกมาหรอกนะ
แต่มันน่ารำคาญเวลาไอเท่านั้นแหละ เพราะเราควบคุมมันไม่ได้เหมือนเวลาคนสะอึกนั่นแหละ

เราก็ไม่ค่อยอยากไปโรงพยาบาลล่ะนะ เพราะคิดว่าเป็นแค่หวัดลงคอมั้ง?..
(ตอนแรกที่เป็นเพราะไปตากฝนมาเจ้าค่ะ)

หลังจากเป็นมาได้นิดนึงก็ไฟดับ ที่บ้าน(ชอบคืนนั้นมากเจ้าค่ะ มีคนมาเล่นกีต้ากล่อมแก้เหงา จนหลับปุ๋ยไปเบย) เลยต้องเปิดหน้าต่าง..
ลมฝนเย็นๆเลยผ่านเข้ามาในห้องที่นอนอยู่

เลยเป็นหวัดหนักกว่าเดิมซะเลย
หนำซ้ำ อิโชนะยังกระหน่ำโค๊กเย็นๆ และน้ำเปล่าเย็นๆ ไปอีกหลายขวด
(เพิ่งตั้งใจเลิกจริงๆมา 2 วันแล้วค่ะ อยากหายจริงๆ)


ไอแต่ละครั้งก็เอาเป็นเอาตายจนหน้าดำหน้าแดง
เกิดมาไม่เคยได้ไอจริงจังอย่างนี้มาก่อนเลย
ถือเป็นประสบการณ่ชีวิตที่น่าจดจำช่วงหนึ่ง...

ว่าข้าพเจ้าได้เข้าถึงการไอขั้นที่คนอื่นไม่อาจมาถึงได้
  / l_/ l
d(TwT )

//มันน่าจดจำและน่าภูมิใจตรงไหนยะ
 
 
 
---
แต่ก็นั่นแหละที่เป็นสาเหตุ
ปกติโชนะเองก็เป็นคนขี้เหงาอยู่แล้ว
ยิ่งไปไหนมาไหนไม่ได้ อยู่บนห้องนอนซมอย่างเดียวนี่..
ก็นะ ก็พูดได้ล่ะว่าเหงาจับใจ..
แกว่งมือถือโทรหาคนโน้นคนนี้ ถ้าอยู่ในช่วงเวลาปกติคุยได้ของเขาก็ดีไป
ถ้าไม่ว่างหรือไม่น่าโทรมาก็...นะ

"อืม..งั้นแค่นี้ก่อนนะ...บายจ้า"
แล้วก็กลับสู่อารมณ์ความเหงาแบบ...

เหงาตัวเบ่อเร่อ...


อ่านะ...
ถ้าจะพูดเปรียบเทียบจริงๆ ก็เหมือนเป็นกระต่ายนั่นแหละ

เคยเลี้ยงกระต่ายกันบ้างไหม?..

ถึงมันจะดูเงียบๆ ไม่ร้อง ไม่พูด ไม่อ้อน ไม่เดินเสียงดัง ไม่เป็นที่สังเกตุของใครๆ

แต่กระต่ายเองเป็นสัตว์สังคม..

ในใจมันก็ชอบเวลาที่มีคนมาเล่นด้วยกับมัน
เวลาที่เรากลับมาบ้านให้มันเห็น...
เวลาที่เราพามันออกมาเล่นด้วย...
มันก็ยังดีใจ
แม้มันจะไม่แสดงออกมาให้เราเห็นโดยตรงก็ตาม
ถ้าปล่อยมันอยู่ตัวเดียวนานๆ มันก็จะหงุดหงิดง่าย...

ก็นะ.. นิสัยโชนะเองอาจจะดูเงียบๆ และไม่ค่อยตอบสนองสักเท่าไหร่นัก
แต่เชื่อเถอะ
แค่ตั้งใจมาเยี่ยมโชนะก็ดีใจแล้วเจ้าค่ะ
ไม่ต้องหาของฝากมาให้วุ่นวาย

เป็นยาใจน้อยๆให้....
สร้างรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก

ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาค่ะ

---

วันนี้คงต้องจบลงแบบออกทะเลนิดๆ
ห้าห้าห้า...
บายเจ้าค่ะฝันดีทุกคน~~~~~~~~~
Surprised
 

edit @ 31 Mar 2013 10:05:59 by TEXTER

Comment

Comment:

Tweet

หายไว ๆ เน้อ

#1 By ปาปิลิโอ on 2013-04-01 12:00