โอ้ว.. เมื่อบล็อกที่แล้วอัพเลวเจ้าค่ะ!!

ข้าน้อยขออภัยเจ้าค่ะ

ไม่รู้จะเขียนอะไรนี่เนอะ ไม่ได้เขียนอะไรตามใจมานานมากๆ
(ทำแต่งานเจ้าค่ะ ตอนนี้ก็หวัดลงคอ ไอเจ็บคอเนืองๆ(-.-))


---
ที่จริงแล้วเรื่องราวในบล็อกวันนี้เกิดขึ้นเมื่อโชนะได้ไปญี่ปุ่น เพื่อไปเยี่ยมน้องๆทั้งสองคนที่ชวนโชนะมาหลายปีละ
แต่ไม่ได้ตกลงปลงใจจะไปเพราะมันมักจะมีเหตุที่ทำให้ข้าพเจ้าไม่ได้ไปซักกะที...
ไม่ติดงาน ก็ติดธุระหรือ สุขภาพไม่ดี สำคัญสุดคือปัญหาสุขภาพของเจ้ากระเป๋าสตางค์น้อยๆของโชนะนี่เอง..
ที่มันมักจะเป็นโรคทรัพย์จางอยู่บ่อยๆ (-w- )..


แต่เมื่อก่อนวันเกิดของโชนะที่ผ่านมา(1 ก.พ.)
โชนะกำลังนั่งอ่านหนังสือเล่นอยู่ในสวน อยู่ดีๆพี่วอลแกก็เดินดุ่ยๆเข้ามาถามว่าวันที่ 20 นี้ติดธุระที่ไหนรึเปล่าจะพาไปเลี้ยงวันเกิด
อิโชนะก็ดีใจสิเนี่ย ไม่ได้จัดวันเกิดมาหลายปีแล้ว(ก็ตัวโตเปงกระบือแล้วนี่ใครหน้าตาก็ไม่ได้น่ารักเหมือนเด็กๆแล้วเขาจะมาจัดให้ล่ะนะ..(>w<))
อิโชนะก็เลยทำตัวให้ว่างภายใน 3 วินาที ตอบไปแบบไม่ได้คิดอะไรเลย...
ว่างค่ะ ~(*o*~ )

เราก็กลับไปนอนตื่นเต้น จิ้นกับงานวันเกิดเต็มตัวที่ไม่ได้มีมานาน...
ก็นึกไว้ว่าจะจัดปาร์ตี้เล็กๆในสวน




ได้รับกล่องของขวัญมากมาย

.
.
.
.
.
.
v
v
v
v
v
v
v
v
v
======================
ll     คุณได้รับกล่องของขวัญ 1 EA     ll
======================


_____c\/D____
l            ll           l
 l            ll           l 
l____( l  ( l____l
                                            \\(>o< )//  <ขอบคุณสำหรับของขวัญเจ้าค่ะ)

เชิญแค่คนรู้จักมาก็พอ...

สำคัญสุดของงานเลยก็คือ...ได้ตัด "เค้กอย่อยๆ"
Undecided

(SFX ต้องออกเสียงเหมือนกำลังกินเค้กด้วยความเอร็จอร่อย  )


ก่อนตัดก็ต้องมีธูป เทียนปักเค้กให้เป่า


         l \ l \
                                                  _i_   (>.< )    <<< ตื่นเต้นจนหมดลมซะละ...)
l___l (")\("))o

หลังจากจิ้นไปจิ้นมาก็หลับไป แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตารอ...


พอรู้ตัวอีกทีแกก็พามาญี่ปุ่นซะแล้ว (*.* )
เนื่องจากพี่วอลแกมาเยี่ยมลูกสาว คือ ยัยแมวน้อย(Naneko)
แกก็ว่านี่ไงพามาเลี้ยงวันเกิดที่ญี่ปุ่น...
Undecided
.
.
.
.
.
.
.
.
.
(ไอ้ที่จิ้นไว้น่ะไม่ต้องละไปเที่ยวดีฝ่า...)
 

  / l / l  
( ^~^)


แต่เมื่อไปถึงสนามบิน มีสาวน้อย 2 คนมายืนรอพวกเราอยู่...
น้องแมวน้อยและซายะ...
อรั๊ยยย!! คิดถึงงงงอย่างแรงงง
โปรดนึกถึงภาพเด็กน้อยกระโดดกอดคนอื่นกลางสนามบินขาออกทั้งๆที่มีรั้วกั้นอยู่นั่นแหละอิโชนะเจ้าค่ะ


โดยปกติสองคนนี้ไม่ค่อยถูกกันก็ออกจะแปลกใจเล็กน้อยที่มากันทั้งสองคน...
ถามไปถามมาก็ปรากฏว่า ต่างคนต่างมา เพราะพ่อโทรไปบอก...(พี่วอล)

เลยไปกินข้าวกัน 4 คน(คิดถึงเมื่อก่อนเจ้าค่ะ กินพร้อมหน้า 4 คน)
แล้วทีนี้เข้าไปในร้านสั่งๆของกันไป..

มีแต่พี่วอลยังไม่สั่งเครื่องดื่มเลยถามเป็นภาษาไทยว่าเอาอะไร
แล้วแกก็หันไปทางเด็กเสริฟแกก็ว่า "ไม่รู้..."
แล้วก็ชูนิ้วชี้ขึ้นนิ้วเดียว...

แล้วเด็กเสริฟเขาก็ไป...
(-*-)...


โชนะงงมาก อะไรวะเด็กเสริฟหัวล้านใจน้อย...?
บอกไม่รู้หน่อยเดินหนี...
สงสัยมันรู้ภาษาไทยง่ะ...


โชนะลุกขึ้นไปจะไปขอโทษ
แต่แมวน้อยดึงไว้
ถามว่าจะไปไหน
เลยว่าจะไปขอโทษแทนพี่วอลเมื่อกี้
ยัยแมวน้อยงงอีก...

แล้วอิยุ่น 3คนก็หัวเราะร่วนกันหมด ปล่อยเรางงอยู่คนเดียว

พี่วอลเลยอธิบายว่า บอ-ไอ=ไบ + รอ-อุ=รุ (แปลว่าเบียร์)
เกือบหน้าแหกอีกแล้วตู...





ทีนี้ขากลับไปขึ้นรถไฟ ที่ซับเวย์
จะไปนอนบ้านเจ้าแม่ซายะมันเพราะพี่วอลไปนอนบ้านเจ้าแมวน้อย
ก็นะสองคนนี้ถึงจะเป็นลูกเหมือนกันแต่ก็แยกกันอยู่
บ้านซายะต้องไปลงอุเอโนะ..(Ueno)
เดิมมาดูตารางรถไฟ...นี่มันอะไรฟระเนี่ย
ทางรถไฟหรือแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์กันว๊ะ~~~
ทำไมมันลายตาจังโว้ย~~(ลืมแว่นไว้ในกระเป๋าเดินทาง )
ไอ้เราจะเรียกเจ้าแม่ซายะมาช่วยดูให้หน่อยว่าต้องลงตรงสถานีไหน..เพื่อจะได้ไปเองบ้าง...
แต่ดูไปดูมาแล้วคงต้องใช้เวลาสักพักล่ะนะถึงจะขึ้นเป็นเลยให้คนพื้นที่นำทางดีกว่า..
หันซ้ายหันขวาก็เหลือบไปเห็นเจ้าแม่ของเรา...อยู่หน้าตู้ๆหนึ่งใหญ่ๆเหมือนตู้เกมส์
เอานิ้วทิ่มโน่นทิ่มนี่ในตู้อะไรก็ไม่รู้..มีจอและปุ่มกดมากมายยิ่งกว่าเครื่องบินทิ้งระเบิด..ดูน่าหนุกออก
แล้วก็ไส่ตังค์ลงไป...(เมิงจะมาเล่นอะไรตอนนี้ว๊ะ~~~)
พอไปไกล้ๆ กะจะกอดแน่นๆส่งผ่านความรักความเข้าใจสักหนึ่งที
มันก็ส่งอะไรเล็กๆมาให้..
โชนะดูไม่ออกนอกจากจำนวนเลขและยุ่นยึกยือ...-*-(พยายามอ่านให้ออกแล้วนะ (-.-))
แต่เข้าใจและคิดไปเองว่ามันคือตั๋วรถไฟ...
รถไฟมาตรงเวลาเป๊ะ..กินชาเขียวจืดๆยังไม่ทันจะหมด(ชาเขียวเมืองไทยอร่อยกว่าซะงั้นง่ะ (-.-))..
ก็กรูกันขึ้นไปสองคนอย่างรวดเร็ว...
ดูๆไปมันก็คล้ายๆรถไฟฟ้าบ้านเรานั่นแหละ...
ดีที่คนน้อย..โชนะเหนี่อยกับการเปลี่ยนที่นิดหน่อยผลอยหลับไป...
พอดียัยซายะปลุก มันก็ว่า เฮรี่ๆ
เฮรี่ อะไรเธอจ๊ะเธอว์...แฮรี่ พ็อทเตอร์ มาเที่ยวญี่ปุ่นหรือไง...
ไม่ทันไรมันก็ดึงออกมาจากรถไฟได้ด้วยอาการงัวเงีย...(เกือบโดนประตูงับนแน่ะ)
แล้วมันก็บ่นๆเป็นยุ่นให้เราฟัง(เร็วชิบ)
ว่าอะไรฟังไม่ถนัดแต่ได้ยินสุดท้ายว่า รอมสเตชั่น...
ผิดสถานี...ตายห่า...มาลงไหนวะเนี่ยแล้วฉานจะกลับถูกไหม...
นานี๊(หือ อะไรนะ?) wrong staion?
มันก็พยักหน้าหงึกๆ 'ไฮ้'
แล้วก็ให้มันจูงวิ่งวนไปขึ้นขบวนใหม่
ทีนี้ไม่กล้าหลับละ (-.-)
สงสัยยัยนั่นก็หลับเหมือนกันเลยมาปลุกตอนเลยไปแล้ว...(มีเพื่อร่วมชะตากรรมนี่มันดีจริงๆ!!)
และแล้วก็กลับมาถึงสถานีที่ต้องลงจนได้...

แต่ตอนจะออกจากสถานีปลายทางนี่สิ...
เจ้าแม่ถามหาอะไรก็ไม่รู้...ฟังดู ชิปปุๆ...
ไอ้เราก็เคยอ่านบล็อกของตูนจังมาแล้ว อิอิ..
ได้รู้เรื่องกับเขาซะที คิดอยู่ในใจครั้งนี้หละจะไม่เสียรู้เจ้าแม่แล้วนะ!
...ชิปปุ คือแผ่น...(มันก็เอามือแบแล้วก็แปะๆจิ้มๆสองนิ้วรูดๆเป็นเส้นขนานแล้วเอานิ้วชนกันเหมือนจีบ)
แผ่นอะไรวะ (ไม่ใช่ทุเรียนทอดแน่ๆล่ะเออตูนจัง...)
ในใจก็คิดไปต่างๆนาๆ
พาสสปอต?
SDcard?
บัตรเครดิท?
...
เลยลองถามซายะเป็นภาษาอังกฤษ
ได้ยินว่า...'รานเวพัช'...(หนักกว่าเก่าอีกเมิง...อะไรวะนึกไม่ออก)
ง่ะ!...ยุ่นก็ไม่ได้ อังกฤษก็ไม่รู้เรื่อง...งือ~~~(นึกน้อยใจ..ทามไมตูไม่กลับกับยัยแมวน้อยฟระ!)
ขณะที่โชนะทำหน้านิ่วคิ้วชนกันอยู่...
มันก็หัวเราะคิกคักดีใจเหมือนแกล้งคนแก่ตาดำๆคนนี้คืนได้...
เออ..อย่าให้กลับไปไทยนะ จะแกล้งให้เข็ดเลย!

มันก็ชี้ไปที่เครื่องที่มีปุ่มมากมาย...!
สรุปคือ...คิปปุ...

=ตั๋ว


(-0- ) คิปปุคือตั๋วรฟไฟที่มันให้มานั่นเองนะตัวเธอว์...

แล้วพอกลับถึงคอนโดเจ้ากรรมได้ก็เหนื่อย...
อาบน้ำแล้วก็หลับปุ๋ยไปเลย...
ตื่นมาอีกทีกลิ้งไปกลิ้งมาแล้วก็ลุกมาเปิดม่านดู...
ท้องฟ้ากำลังสลัวๆ (ใกล้จะเช้าแล้วสินะ)
ดูนาฬิกาก็ประมาณตี 5 เกือบ 6 โมง
พอเดินออกจากห้องนอนไปเจอหน้ายัยซายะที่ไปผจญภัยกับรถไฟแดนดวงอาทิตย์แดงมาเมื่อวานเลยทัก

โอไฮโย~~~~~~~~(สวัสดีตอนเช้า)


ด้วยหน้าตาที่แสนจะสดชื่น
แลดูสงสัยวันนี้มันจะไปเรียน แต่งชุดนักเรียนแต่เช้าเลย สงสัยกลัวไปสาย
ก็ไม่น่าแปลกเนอะคนญี่ปุ่นค่อนข้างเคร่งครัดเรื่องตรงต่อเวลา...

แต่มันสวนมาว่า คมบังวะ...

.
...
.....

ในสมองเราก็งงเส่ะ Error...
เลยประมวลผลใหม่...

คมบังวะ....
(แปลว่าสายัญสวัสดิ์ หรือสวัสดีตอนเย็น)

มีโอกาสสูงที่จะเป็นไปได้ว่า...

นี่มัน 5 โมงเย็นนี่หว่า!!
(*0*)
สรุปว่าอิโชนะ นอนมา 1 วันเต็มๆ

หน้าแตกอย่างแรง(ดียังไม่ออกไปนอกบ้าน555+)


---
ที่จริงเรื่องราวฮาๆยังคงมีอีกมาก เพราะอิโชนะกากภาษาเขานี่หละ (>w< )

เอาไว้คราวหน้าละกันนะจะเล่าให้ฟังกันใหม่ วันนี้ยาวพอสมควรละ


 / l/ l     
(*^-゚)/~
เจอกันใหม่บล็อกหน้านะ
------------------------------------------------------


edit @ 19 Mar 2013 15:56:00 by TEXTER

edit @ 19 Mar 2013 15:56:44 by TEXTER

edit @ 19 Mar 2013 15:58:07 by TEXTER

edit @ 19 Mar 2013 16:01:46 by TEXTER

edit @ 14 Oct 2014 02:11:36 by TEXTER

Comment

Comment:

Tweet

ดีจัง

#1 By ปาปิลิโอ on 2013-03-25 12:22