เก็บไว้ให้อ่านสำหรับชีวิตที่กำลังร่วงโรย

คำเตือน บล็อกนี้ติดเรท!!
เด็กเตียน(เกรียน+ติ่งหู)ไม่ควรอ่านโดยลำพัง

ผู้ปกครองไม่ควรอ่านซ้ำเป็นครั้งที่สอง

ไอซีทีและกระทรวงวัฒณธรรมอาจสั่งแบนโดนไม่ทราบสาเหตุ
---

โชนะจะได้กลับบ้านแล้วเย้~!
หลังจากมาอยู่กรุงเทพซะนาน~
คิดถึงบ้านมากๆเลยล่ะ~
ก่อนกลับบ้านเลยไปหาซื้อของมาง้อคุณน้องสาวเสียหน่อย...
เดินซีคอนไปๆมาๆด้วยอาการลั้นลา และมั่นใจสุดขีด อ่านะ แบบว่าเหมือนได้ปลดปล่อย
ได้ของมาเยอะเหมือนกัน(ใช้เงินเก่งนะเธอ...)

ก็รีบๆทำให้เงินในกระเป๋าหายไปไง
ถ้ามีมากเกินไปจะทำให้สุขภาพกระเป๋าไม่ดี..มีมากๆอาจล้นจนจะฉีก ทำให้เก็บเงินไม่อยู่อีก

ได้ของฝากทั้ง นังมัมมี่น้อยและยัยแมวน้อย ห่ออย่างดี...จะเอาไว้เป็นท่าไม้ตาย ใช้เพิ่มความสงสาร
อย่างว่าล่ะนะพี่น้องกัน อ้อนยังไงก็ดูน่ารัก~(โกรธยังน่ารักเล้ย)

เดินไปเดินมาผ่านร้านขนมญี่ปุ่น..
ไอ้ทีแรกว่าจะไม่ซื้อและเพราะว่าซื้อขนมญี่ปุ่นรสชาติไทยๆไปให้เจ้าของเขากินเนี่ย...
เขาจะว่า...(แม้จะว่าในใจ)
'ถ้าอยู่บ้านจะไม่ซื้อมากินนะรสชาติอย่างเนี้ย...'

โชนะก็เป็นหนึ่งในนั้น...

สปอย...
เคยไปร้านอาหารไทยในหลายๆประเทศ(ตามพี่วอล์ลไปนะก๊ะ~  )ที่มีเจ้าของเป็นชาวต่างประเทศ
วัน นั้นไปกินในร้านอาหารไทนที่ฝรั่งเศษ ปารีส(ตรงไหนจำไม่ได้และเพราะเราถูกลากไปจำได้อย่างเดียวว่าไม่เห็นหอไอเฟล แน่ๆเพราะชะเง้อมองหาอยู่...)
ร้านอาหารไทยงมหายากมากๆ(ถึงจะเป็นร้านอาหารเอเซียก็หายากอ่า)
แต่ก็นะ...ไม่เกินความสามารถ 4 ตาของโชนะไปได้...
เลยเข้าไปลองหาอะไรสนองตัณหาตัวเองเสียหน่อย...
เปิดเมนูไปๆมาๆ เจอคำว่า

ผัดไทย...

เจ้าคุณกิเลสเลยกระโดดโผออกมาล็อกสายตาเอาไว้ไม่ให้ไปมองอย่างอื่นอีก
ในหัวก็คิดไปถึงผัดไทยที่บ้านเรา...
'เส้นจันทร์เหนียวนุ่มสีส้มๆนิดๆ ไส่เต้าหู้ ผัดไข่
โอ้หอม My พี่กระเทียม&น้องหัวไชโป๊ว...(ติดเรทรึเปล่าคะบล็อกนี้นำเสนอของโป๊ กลัวโดนแบนจัง)
น้องกุ้งสดเปลื้องเปลือกออกจนล่อนจ้อนตัวใส ลงอาบน้ำซอสผัดสูตรพิเศษ น้ำมะขามเปียก+ชอสพริกนิดๆ+น้ำตาลปึกต้มข้นๆ~~
อา...
ยิ่งมองน้ำลายก็ไหล...
ในหัวก็จิ้นไปเรื่อย นึกได้ก็ทนมะไหวแร้ว~ ผัดไทยที่นึงพลีส~(Thai noodle fried with Prawn)
เห็นคุณค่่าอาหารไทยยามที่ได้ไปไกลบ้านตัวเองอย่างนี้แหละ

โอเช...เสริ์ฟแร้วหน้าตาพอรับได้ ผัดไทยไกลบ้านเรา..
สีเส้นจืดๆกุ้งแห้งไม่มี เต้าหู้ไม่มี ขึ้นช่ายไม่มี...
เส้น ไส่ไม่เยอะเหมือนบ้านเรา มีเห็นเห็ดกลมลงไปมั่วสุมกับน้องกุ้งด้วย...(คล้ายๆเห็ดหอมแต่เล็กกว่าไม่มี กลิ่นหอม ผิวลื่นๆ โชนะชอบเอาไว้ไส่ข้าวต้ม กัดแล้วรู้สึกกรอบกรุบนุ่มๆดี ในตลาดเมืองไทยไม่ค่อยเห็นนะหายากเจอทีเหมือนเจอข้าวคลุกกะปิในยุโรป แต่ราคาไม่ค่อยแพงมาก)
กลิ่นไม่ประทับใจเหมือนบ้านเราแฮะ...บ้านเราหอมหัวไชโป้ว(ติดเรทอีกแล้วนะ)กับกุ้งแห้ง
แต่ไม่เป็นไรกินแก้ขัดไปก่อนก็ได้
ในใจก็นึกเอาว่ากลับไปจะซัดทุกวันให้หายอยากเลย

แม้ว่าในเมนูจะบอกว่าเป็นอาหาร สไตล์ไทย...
ซึ่งโชนะมักจะคาดหวังไว้มาก ว่าอยู่ต่างประเทศหลายวันขอกินไทยๆสักมื้อเถอะนะ~

แต่พอแตะเข้า ชิวหา ของโชนะแล้ว...

-*-...


...

นี่มันอะไรฟร๊ะ!!

ไส่เนื้อผัดไวด์ขาวมาทำไมคะ!
(สั่งกุ้งอย่างเดียวนะ...สงสัยเชฟกลัวน้องกุ้งเหงา เลยส่งพระเอกอย่างเนื้อผัดไวด์ลงมาโอบกอดเธอไว้!! >o<)
ผัดไทยบ้านใครมันเปรี้ยวปะแล่มๆเหมือนซอสสปาเก็ตตี้แบบนี้ ไม่เห็นเผ็ดเลย!!
รสไม่เหมือนผัดไทยบีบมะนาวไส่นะ มันเหมือน...
เอ่อ ลองไปหากินเองละกันนะบอกไม่ถูก อาจจะเจอดีกว่า

มองไปมองมาเห็นฝรั่ง(เศษ)โต๊ะข้างๆกินม้วนๆอย่างกะสปาเก็ตตี้...อร่อยของมันเนอะ...
...
(ไม่ได้ว่าของที่ไปกินไม่อร่อยนะ เพราะว่ามันอาจจะอร่อยของบ้านเขาล่ะ)

แต่ก็นะ เดินไปซื้อโดรายากิมางาบเล่นเฉย....(/me โดนตบ.. แล้วจะสปอยข้างบนมาทำไมเยอะแยะหา!!)
ก็เล่าให้ฟังไง...ว่า...โดรายากิในไทย...คนไทยก็ว่าอร่อยจิ...(เล่าบรรทัดเดียวก็ได้..นะ)

ได้ขนมหวานฝากน้องสาวที่ป่วยด้วยล่ะ

กลับมาเก็บของก่อนจะไปก็นั่งป้อนกันอยู่นาน...

 

วันนี้ทำไมถึงน่ารัก~จัง

 

พอเก็บของลาน้องคนเล็กเรียบร้อยแล้วก็ขับรถกลับบ้าน...

บอกตรงๆว่าทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ...

เป็นเพราะอะไรไม่รู้นะ~...

ออกมาจากโรงพยาบาลก็เกือบทุ่มนึงแล้ว

ได้กลับมาก่อนคืนออกพรรษาพอดี(22/10)

กว่าจะมาถึงบ้านก็มืดเสียแล้ว...

บ้านเงียบมากๆ(ก็แน่ล่ะจะเที่ยงคืนแล้ว)

รู้สึกคิดถึงคนในบ้านมากๆอยากเจอเร็วๆ กะว่าถ้าเจอนะจะกอดแน่นๆแล้วจุ๊บทีนึง~

โชนะลงมาเปิดประตูรั้วอัลลอยบานหนักมาก~ ถ้ามันล้มไส่โชนะล่ะก็...

คิดว่าไม่ต้องส่งโรงพยาบาลแล้วล่ะนะ...ส่งเข้าเตาเผาศพเรยดีกว่า(สภาพศพคงดูไม่สวยด้วย...อายเขาอ่า)

 

หลังจากที่โชนะเปิดประตูสำเร็จก็เริ่มรู้สึกว่า...หนาวมากค่ะท่าน..

ลมหนาวพัดเอื่อยๆ หนาวกว่าที่คิดไว้ซะอีก

โชนะเห็นหมอกจางๆเริ่มลง
ท้องฟ้าในคืนนี้โล่งมาก...ไม่มีเมฆเลย มีแต่ดาวสว่างๆจำนวนมากอยู่บนนั้น

พระจันทร์เกือบเต็มดวงในเวลานี้ทำให้เห็นเกือบทุกอย่างโดยไม่ต้องเปิดไฟเพิ่มเลย
โชนะขับรถเข้าบ้านไปอย่างเงียบๆเพื่อไม่รบกวนคนอื่นๆ..
แต่โชนะก็ต้องตกใจเมื่อเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไส่ชุดนอนขาวๆนั่งอยู่บนสนามหญ้าหน้าบ้าน....

ยัยแมวน้อยนั่นเอง...
เธอนั่งคนเดียวมือทั้งสองกอดเข่าของเธอไว้แน่น...แหงนหน้ามองท้องฟ้ากว้าง...
แสงจันทร์ส่องสะท้อนใบหน้าขาวๆของแมวน้อย

 

ฉันก็พลอยฉงนใจอยู่....

 

'...เธอมาทำอะไรตรงนี้นะ...'

ปกติโชนะหรือแมวน้อยจะมานั่งดูดาวด้วยกันเสมอๆในเวลาที่เราสองคนมีเรื่องในใจ...

อยากจะบอกใครสักคน

ก็จะชวนอีกคนมาดูดาวกันที่นี่...

 

นั่นแปลว่าเธอมีอะไรในใจสินะ...

 

โชนะรู้สึกไม่ดีเล็กน้อยที่ปล่อยให้น้องสาวสุดที่รักเป็นแบบนี้

อยากจะเข้าไปคุยกับเธอเสียหน่อย...

โชนะเลยจอดรถไว้ตรงนี้หละ ขอเข้าไปหาแมวน้อยก่อน...
พอไปไกล้ๆก็เกิดจำได้...

 

'เราทะเลาะกันอยู่นี่...'

 

โชนะเลยหยุดนิ่งลงที่ด้านหลังเธอนั่นเอง...

แมวน้อยห่างจากโชนะไม่กี่ก้าวบนสนามหญ้าเขียวที่มีน้ำค้างเกาะจนชุ่ม

แสงจันทร์สะท้อนน้ำค้างเม็ดเล็กๆเหล่านั้นระยิบตา...ทำให้เหมือนว่าเป็นแดนแห่งความฝัน...

โชนะพยายามคิดหาคำพูดเพื่อมาพูดเพื่อให้เธอเลิกโกรธโชนะ...

 

เรื่องที่ทะเลาะกันก็ไม่มีอะไรหรอก...
แต่แม่น้องสาวคนดื้อจะเข้าใจโชนะมั้ยล่ะ?...

 

โชนะอยากจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ..
โอบน้องสาวคนนี้เหมือนเคย...
แล้วก็ยิ้มให้...

แต่ก็กลัวเธอจะปฏิเสธแล้วเดินหนีไปเหมือนกัน...

 

เพราะไม่เข้าใจสิ่งที่เค้ากำลังทำสินะ..

 

เธอไม่ผิดหรอกนะแมวน้อย...ที่ไม่เข้าใจพี่โชนะ

ความผิดทั้งหมดโชนะขอรับเอาไว้เองล่ะ

ที่โชนะไม่สามารถทำหน้าที่พี่ที่ดีให้เธอได้

 

"โชนะขอโทษจ้า.."

 

แมวน้อยหันกลับมาหาโชนะที่กำลังแอบมองเธออยู่จากข้างหลัง

 

why... when I'm need you to beside me.To be my sweet...

To heals my would...

When I'm want to huge someone who knows me well...

It's all...It's in you!!

Don't leave me again!!

 

โชนะพูดอะไรไม่ออก...

อึ้งกิมกี่...

โชนะได้พบว่าแมวน้อยเข้ามากอดโชนะจนรู้สึกแน่นไปหมด

เหมือนว่าเธอกำลังปลดปล่อยความเศร้าที่โชนะได้ทำกับเธอเอาไว้

เธอกำลังแก้แค้นสินะ...

.

.

.

.

.

โชนะจึงโอบกอดเธอไว้และพาเธอไปนั่งคุยกันที่เดิม...

ที่ๆเธอจะเห็นท้องฟ้า พระจันทร์และดาวแดงมากมาย ในคืนนี้ที่ลมหนาวพัดไปอย่างเชื่องช้า...

 

"โชนะขอโทษ..."

 

-จบ-

มายเม็มโมรี่ในคืนที่ดาวแดงเต็มฟ้า

หลังจากนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของพี่น้องนะคะ~

 

ถึงว่าโชนะจะไม่ผิดอะไร...แต่โชนะง้อเธอแล้วล่ะนะนังแมวน้อย!!

 

ถ้าโชนะไม่ง้อเธอในคืนนั้นป่านนี้จะเป็นไงบ้างนะ..

อาจจะลงแดง ชักดิ้นตายเหมือนแมลงสาปถูกไบก้อน....

หรือ อาจจะโกรธโชนะมากจนไม่พูดกันอีก...

 

แต่ในคืนนั้น...ถ้าแมวน้อยไม่เห็นโชนะที่นั่นก็คงไม่ร้องไห้ใช่มั้ย(^-^)

 

 

อย่างนี้สินะที่เขาเรียกว่า ไม่เห็นผัดไทย ไม่หลั่งน้ำลาย...

 

 

 

 

เอ้ย...

หิว...