จดหมายถึงดวงจันทร์...
posted on 19 Oct 2010 19:16 by huntersichon in psโชนะไม่ได้เป็นคนวาดรูปเก่งอะไรหรอกนะ และไม่อยากโชอะไรด้วย
เพียงแต่โชนะอยากเขียนอะไรๆ...
เก็บไว้
ในวันที่โชนะได้หยุดพักเพียงน้อยนิด...
--------------------------
วันนี้เป็นอีกวันโชนะป่วย
รู้สึกไม่ดีเลยที่ตัวเองต้องมาอยู่ในห้อง และมีเตียงนอนเป็นของตัวเอง....
แต่อย่างไรเสีย อย่างน้อยโชนะก็ได้ว่าง...สักพักหนึ่ง
เบื้องหน้าโชนะเป็นสาวน้อยผู้หนึ่ง....
เป็นคนเดียวที่ข้าพเจ้ามาหาบ่อยๆ...เธออยู่ไกล้ๆห้องโชนะเอง
โชนะมักจะมาหาเธอก่อนที่จะไปข้างนอกเสมอๆ...
(มาหาบ่อยๆญาติเธอไม่ว่าเอารึ)
ญาติเธอเหรอ...
ก็ฉันที่นั่งไกล้ๆเตียงของเธอนี่ไง...
เธอถูกอุบัติเหตุรถยนต์ชนเข้าจนได้รับบาดเจ็บกระดูกร้าวหลายแห่ง
ต้องเข้าเฝือกหลายอาทิตย์และเธอขยับไปไหนมาไหนมากไม่ได้...
โชนะจึงเรียกเธอว่ายัยมัมมี่น้อย...
ยัยมัมมี่น้อยเป็นคนอารมณ์ดี ถึงแม้ว่าเธอจะถูกตรึงไปด้วยปูนปลาสเต้อร์หลายกระเปาะ
แต่เธอก็ยังพูดเล่นได้หน้าตาเฉยว่า ถ้าคนร้ายมานะจะเอาอาวุธหนัก(ปูนปลาสเต้อร์ที่แขน)ตีให้หัวน็อกไปเลย...
ที่จริงโชนะได้มาดูแลเธอตั้งแต่ได้รู้ว่าเธอถูกรถชนใหม่ๆ เพราะว่ามีน้อยคนแถวนี้ที่สามารถพูดกับเธอได้...
ประกอบกับโชนะมีงานและสอบช่วงนั้นที่กรุงเทพพอดี...
โชนะจึงถือโอกาสอยู่ในห้องเธอ กิน นอน เป็นเพื่อนเล่นกับเธอ ช่วงสายๆจึงออกไปสอบ กับทำงาน เย็นๆก็กลับมาอยู่ด้วย...
โชนะทะเลาะกับคนหลายคน ทั้งเพื่อน ทั้งน้องๆ ทั้งเพื่อนร่วมงาน
แต่คนเหล่านั้นมันก็ไม่สำคัญเท่าคนบางคน...
โชนะทะเลาะกับแมวน้อย...
โชนะก็โทรกลับไปบ่อยๆ แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้นทำให้โชนะเจ็บปวดยิ่งกว่า...
ไม่โทรไปก็ดีสินะ
แต่โชนะก็ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก่อน...จะปล่อยให้คนๆเดียวทำทั้งชีวิตพังลงไปก็ไม่ได้
สอบ...
โชนะมักจะอ่านหนังสือบนโซฟานุ่มๆ ของโรงพยาบาล มันไม่ได้เป็นแค่เก้าอี้ของติวเต้อร์เท่านั้นนะ มัน
ที่นอนของโชนะด้วย...
ทุกครั้งที่กลับมาเธอมักจะถามโชนะถึงสิ่งที่ทำมา
โชนะก็เล่าให้เธอฟัง ด้วยรอยยิ้มเสมอ....
แต่ความเป็นจริงสิ่งที่เจอ...ฉันเองก็ยิ้มไม่ออกเลยสักนิด
โกหกเหรอ...ไม่ ฉันแค่ไม่เล่าสิ่งที่มันดูไม่ดีเท่านั้น
โชนะมักจะหาขนมและของติดมือมาฝาก
ถึงเธอจะมีมือที่ใช้ได้อยู่หนึ่งข้าง
แต่โชนะก็ยินดีป้อนให้เธอเสมอ....
เพราะว่าโชนะจะได้เห็นรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะจากเธอไกล้ๆ
คำพูดจากเธอทำให้โชนะลืมเรื่องจากข้างนอกที่โชนะเจอมาได้สักพักหนึ่ง...
ทุกคำเหมือนกับว่าเงินของโชนะที่เสียซื้อมันได้ตอบแทนโชนะอย่างคุ้มค่าที่สุด
"เหนื่อยมั้ยคะ" "ทานข้าวก่อนนะคะ" "กินบ้างสิคะ"
โชนะไม่สามารถตอบแทนเธอได้ ที่ทำให้โชนะรู้สึกสบายใจในเวลาที่ต้องการใครสักคน....
ไม่ว่าเงินแค่ไหนก็ไม่พอ...
การที่โชนะได้มาดูแลเธอถือว่าโชนะได้อะไรมากมาย...
เงินตอบแทนน้อยนิด ถึงจะบวกกับค่าเดินทาง เบี้ยเลี้ยง เงินเดือน และอื่นๆแล้ว...
โชนะก็ถือว่าน้อยนิด...กับสิ่งที่เธอให้โชนะในเวลานี้...
โชนะมักจะแอบมองเธอที่มักจะนอนพลิกไปมาจากที่นั่งอ่านหนังสือติวเตรียมสอบอันเคร่งเครียด...
โชนะบางครั้งก็ไม่เข้าใจว่าโชนะบกพร่องอะไรไปไหม?
บางครั้งโชนะตื่นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงเธอเรียก...
โชนะเรียกพยาบาล...แต่ก็...นะ
ละเมอ..
โชนะรู้สึกดีขึ้นในเวลาที่เธออยู่ไกล้ๆโชนะ
โดยเฉพาะเมื่ออยู่คนเดียวแบบนี้ ในเวลาที่ช้ำใจ
มักจะไม่มีใครมาปลอบใจโชนะ
เพราะเห็นโชนะเป็นคนที่แกร่ง ลุยได้ทุกสถานที่
โชนะมีคนที่เข้าใจจริงๆน้อยมากๆ..นับตัวได้เลย
โชนะมักไม่พูดเรื่องราวต่างๆให้ใครได้ยิน...
ยกเว้นพระจันทร์...
ในตอนนี้โชนะมีคนที่อยากจะให้เขาเข้าใจอยู่...
โชนะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร...
ที่ผ่านมาก็ได้คนนี้แหละช่วยเอาไว้
แต่จากนี้ไปโชนะคงต้องช่วยตัวเอง...
เธอคนนี้ก็แน่นอน...
ถึงจะเป็นน้องสาวอีกคนหนึ่ง ที่ดีกับฉันมากๆ
แต่เธอก็ต้องกลับไปบ้านเธอ เมื่อหายดีแล้ว
....บ้านเธอไกลมากเสียด้วย....
น้ำตาของโชนะ ที่มันไม่มีค่าอันใดเลยก็ได้ไหลลงอย่างเงียบๆ...
ท่ามกลางแสงจันทร์ในเมืองใหญ่นั้นเอง...
----------
นานแล้วสินะที่ไม่ได้เขียนจดหมายถึงพระจันทร์...
วันนี้ขอเขียนถึงอีกครั้ง
หวังว่าโชนะคงไม่รบกวนเกินไป...
ไม่ได้ปิดแสตมป์ ส่งยังไงก็ไม่ถึงสินะ
ฝากบอกแมวน้อยด้วยนะ
ไม่ใช่เพราะเธอ...ที่ทำให้โชนะเป็นแบบนี้
แต่มันเป็นที่โชนะอ่อนแอเกินไปต่างหากล่ะ!!
สุดท้ายนี้แล้วสินะ...โชนะไม่ได้ร้องไห้น๊ะ!!!
Tags: ระบาย8 Comments
รักคนอื่น ดีค่ะ..
แต่รักตัวเองให้มากๆด้วยนะคะ
#1 By A Beautiful Lie on 2010-10-20 03:08