เก็บไว้ให้อ่านสำหรับชีวิตที่กำลังร่วงโรย

คำเตือน...วันนี้ออกแนวบ่นๆ ตีวัวกระทบคราดแล้วอาจจะพาลไปถึงคนจับคันแอกไถ

หากโดนใครก็ขอโทษ(จะขอโทษทำไม...)

หากรู้สึกไม่ดีต่อบทความนี้ให้รีบปิด...แล้วไปหาอ่านในบทความแนะนำ...

หากรู้สึกไม่ดีต่อโชนะ...จงอย่าเปิดมาดูบล็อกของโชนะอีก

เพราะนี่เป็นเรื่องที่โชนะอยากเล่าให้ตัวเองฟัง...

คอมเม้นท์ไม่เคยจำเป็นสำหรับโชนะ...

แต่หากว่านั่นเป็น ความรู้สึกของคนอ่านจริงๆ...

โชนะจะรับฟังมันนะ

เรื่องนี้โชนะดราฟท์ไว้ตั้งแต่มีเรื่องกันใหม่ๆ

จนบัดนี้ก็ไม่คุยกันอีก(คุณไม่สำคัญสำหรับโชนะ...)

การตัดสัมพันธ์สำหรับโชนะไม่ค่อยได้เกิดขึ้นบ่อยๆนะ

เพราะว่าโชนะค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องการเลือกคบคนมากๆ

เพราะโชนะเป็นคนไว้ใจคนง่ายไปหน่อย

เลยต้องเลือกคนที่จะมาอยู่ไกล้ๆเรา

แต่อะไรไม่ดีก็ต้องขุดหลุมฝังไปสินะ~

---

สังเกตุไหมโชนะช่วงที่ผ่านนี้ไม่น่ารักเลย T-T

ทั้งๆที่เพิ่งไปพักผ่อนมาแท้ๆ...

อารมณ์ขึ้นบ่อยมาก บ้าๆบอๆ ทะลึ่งบ้อง ปีนเกลียวด้วย โมโหง่าย

ก็ที่จริงแล้วตอนนี้มรสุมชีวิตมันมีมาก อะไรก็ไม่รู้ น้องๆที่ดูแลกันทั้งนั้นแลย

ยัยซายะโดนรถตีนผีชนนอนโรงบาลตั้งแต่ช่วงวันที่ 23 ก.ย.จนถึงบัดนี้ฉันก็นั่งเฝ้ามันอยู่...

เรื่องมันเกิดเมื่อวันพฤหัส(วันครูซะด้วย สงสัยน้องเค้าจะสอนอะไรเราซะและ...)

แมวน้อยก็ทะเลาะกันอย่างหนักแบบที่ไม่เคยมาก่อน

ทะเลาะแล้วมัันก็ไปนั่งร้องไห้...

เราก็ทำอะไรไม่ได้

หลังจากที่ทะเลาะกับแมวน้อยทางโทรศัพท์...(คุยกันอีกไม่ได้เลย ไม่ยอมรับ...จนบัดนี้)

กำลังหงุดหงิดงุ่นงาน กับน้องที่ไม่เข้าใจเรา(บ้าง)

เอาแต่ใจไม่เคยเปลี่ยน(เรื่องอะไรของดไว้เป็นเรื่องส่วนตัวนะจ๊ะ)

อยู่เฝ้าน้องซายะเฉยๆ...

อยู่โรงพยาบาลบางคนก็อาจจะเข้าใจว่ามันไม่ได้น่าอยู่เล้ย...

โชนะเข้าโรงพยาบาลบ่อย เข้าจนไม่อยากเข้ามาอีก

บางครั้งเราอดทนไม่ยอมเข้าโรงพยาบาลจนคนอื่นมาหามไปส่งนั่นแหละ...

ถึงได้ไปโรงพยาบาลแต่ก็ไม่อยากจะอยู อยากกลับบ้านมากกว่า...(แต่พูดถึงว่าทำไมไม่เรียกโรงหมอ...ทั้งๆที่หมอเป็นคนรักษา ไม่ใช่พยาบาล(เดี๋ยวพาลเรียกผิดเป็นพญาบาลจะซวยมากๆ >.<))

ถึงจะเป็นห้องเดี่ยวพิเศษก็เถอะ...(ไม่เห็นมีลูกชิ้นเพิ่มในห้องเลยอ่า...)

กลิ่นและความรู้สึกก็ยังทำให้ไม่ชอบที่นี่เหมือนเดิม

เลยเล่นเฟสแก้เซ็ง(ใช้โน๊ตบุคเล่นในห้องแหละ กลัวน้องน้อยเรียกแล้วไม่เจอเรา...)

ทำตัวชิวๆ ฮาๆแล้วนะ แบบว่าฮาแก้เครียด...เพื่อนๆเค้าโตหมดแล้ว...เข้าใจกันดี

แต่ก็แค่พากันสงสัยว่า

นี่มันเป็นอะไรของมัน...(ไฮเปอร์เกิน)

เล่นไปเรื่อย...

ไปเจอะน้องของเพื่อน..เป็นผู้ชายตอนนี้เรียน ม.ต้น...

เมื่อก่อนตอน ม.ปลาย เคยไปเล่นด้วยที่บ้านของเขา(ไปหาเพื่อนน่ะเจอน้องเขา...)

เราก็ว่าน้องเขามีอะไรหลายๆอย่างที่ไม่น่าคบหาด้วยเล้ย...(เก็บกด ไม่ยอมคน ไม่มีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี) เพื่อนๆก็ชอบแกล้ง เสมอๆ

ทางบ้านฐานะพออยู่พอกิน ขอของบางอย่างกับทางบ้านก็ไม่ค่อยจะได้(โดยเฉพาะของเล่นที่เพื่อนๆรอบข้าง เขามี)...เพราะงบทางบ้านต้องประหยัดเพื่อให้ลูกบ้านนี้ทั้งสองคนมีทุนไว้ ศึกษาต่อ ดังนั้นเมื่อใดก็ตามเขาชวนฉันเล่นอะไรก็จะไม่ค่อยปฏิเสธ(แม้จะเล่นไม่เป็น หรือไม่อยากเล่นด้วยก็ตาม...)

น้องเขาเป็นเด็กตัวเล็ก แต่หัวดี ชอบค้นคว้า หน้าตาโอเค แล้วเราก็เป็นเพื่อนกับพี่เขาด้วย...

เขาสนใจในเรื่องคอมพิวเตอร์ ซึ่งตอนนั้นฉันก็ค่อนข้างจะรู้เกี่ยวกับพวกนี้พอสมควร ประกอบกับเพื่อนก็สนใจด้วย เลยมีเรื่องคุยกันไม่ค่อยจะจบ...

อยู่กับน้องเขาตอนนั้นเรารู้สึกว่าน้องเขาให้ความรู้สึกว่าเราเป็นเพื่อนของพี่เขา...อยู่ด้วยกันได้เหมือนเพื่อนเล่น...

ฉันไม่เคยถือสาหาความว่าเด็กน้อยอย่างเขาจะเล่นกับเค้าเหมือนเพื่อน...ฉันกลับคิดว่าดีซะอีก เขาจะได้มีเพื่อนเล่นเพิ่มอีกคนหนึ่ง...

ฉันเลยรู้สึกว่าน้องคนนี้น่าเอ็นดูเสียมากกว่า นิสัยอื่นๆยังพอปรับปรุงแก้ไขให้กันได้

ฉันเลยไปเป็นเพื่อนเล่นกับเขาเสมอเวลาที่ไปบ้านเพื่อนคนนี้

พอโชนะย้ายไปก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก....4 ปีกว่า

จนกระทั่งเจอกันอีกครั้งบนเฟสบุค ในเอ็ม ก็คุยกันดีอยู่นะแต่ก็ไม่ค่อยสนิทเหมือนเดิม...(หรือเพราะเราโตมากแล้วหว่า...)

ออนตรงกันก็คุยกันบ้าง เม้นเฟสให้บ้าง(ไม่บ่อยหรอก ไม่รู้จะเขียนอะไร ไม่ค่อยมีเรื่องคุยกันนี่นา...)

แต่เรามักจะคุยกับน้องเขาเหมือนว่าเป็นน้องในความรู้สึกเสมอๆ (คุยภาษาสุภาพ แต่คุยกับเพื่อนๆสุดตีน...อย่างในบล็อก...>o<)

วันนี้เข้าไปเฟสน้องเค้า...

เห็นสถานะนึง...สดๆร้อนๆ คนเม้นเยอะเลย..

ข้อความนั้นประมาณว่าบ่น..."ปีนี้ไม่ดีเลย มีแต่เพื่อนแกล้ง อยากมีคาถาสาปให้เป็นเป็ดให้หมด"(ไม่ได้เอาของจริงมาไม่ต้องไปเซิร์ทนะ เราไม่อยากพูดถึงใครให้เขาเดือดร้อน...แค่อยากเก็บเอาไว้เตือนตัวเอง)

เรื่องที่เม้นกันไป-มาก็ประมาณ โดนเพื่อนล้อว่าเป็นเป็ด เขาก็ไม่ชอบ เพื่อนแกล้ง สู้เขาไม่ได้ โดนตลอด โวยวายแล้วครูก็หาว่าเราผิดทุกที ฯลฯ

คนมาเม้นเต็มเลย ส่วนใหญ่ดูแล้วเป็นเพื่อนๆเขาเอง ปลอบประโลมกัน ญาติๆก็มีบ้าง แต่ยังไม่มีคำตอบไหน เป็นที่น่าพอใจโชนะเลย....

ด้วยความคึก โชนะก็เม้นไปเป็นประมาณว่า ถากๆขำๆ แต่ก็ให้ข้อคิดกับเขาไปด้วย...

"ที่เขาว่าเราว่าเป็นเป็ดนั้น

ภูมิใจเถอะ เขาชมเรานะ...^-^

เพราะว่าเป็ดมีความสามารถหลายด้าน

ถ้าเป็นคนก็เป็นหน่วยคอมมานโดล่ะนะ~

ว่ายน้ำได้~(sea)

บินก็ได้~(air)

วิ่งก็ได้~~~~(land)

แล้วก็ยังสุภาพอีกต่างหากนะ(ก้าบ~ ก้าบ~)

เรื่องคำสาปนั้น ถ้าเป็นจริง ไปเปิดฟาร์ดขายเป็ดดีกว่านะ

ช่วงนี้เป็ดแพงมาก(ขายแล้วไฮโซนะเออ!!)"

แล้วน้องเขาก็ตอบกลับประมาณว่า

"เพื่อนเขาล้อชื่อผม ไม่รู้เหรอ

แกล้งอยู่ได้ เรียกทุกวัน

ไม่รู้ว่ามันจะเรียกหา***(เซ็นเซอร์)

ทำคืนก็ไม่ได้

มีเพื่อนอย่างนี้ โอ๊ยเซ็ง ตายดีก่ะ"

แล้วเราก็ไม่ได้ดูหรอกอีกวันกลับมาดู...

เพื่อนๆเม้นมาหลายคนในสถานะเดิม...

ถามกันใหญ่ว่า ที่เม้นเนี่ยใครวะ

(โชนะเองล่ะ เม้นแหวกแนว คนอื่นเม้นเห็นใจปลอบประโลม โชนะเล่นฮา คนเดียว...)

แล้วก็พอดีคิดว่าน้องเขาไม่เข้าใจ เลยไม่เล่นมุขแล้ว

"ปากหอย-ปากปู

เสียงนก-เสียงกา

ลมหมา-ลมแมว

(แล้วก็จบด้วยกลอน จำไม่ได้แล้วเพราะแต่งสด แต่ประมาณว่า คำด่าทั้งหลาย คนด่าต้องรู้ความหมายก่อนแล้วว่ามันไม่ดี ถึงจะด่าเราได้ ดังนั้นเขาจึงมีจิตใจสกปรกเท่าคำที่ว่าเรา)"

แล้วไม่นานนัก น้องเขาก็ตอบกลับยาวยืด...เหมือนอย่างคนกำลังโมโห พี่ก็ไม่ถือหรอก...

แต่ที่สะดุดใจคือ...ท้ายประโยค

"

...

ขอย้ำ มือไม่ช่วยพาย

แต่อย่าเอาตีนราน้ำ"

แหม...เน้นๆ...ไม่สุภาพหน่อยล่ะน้อง เท้าค่ะเท้า...

มันว่าเราไม่ยอมปลอบมันแบบคนอื่นๆ เออ...อารมณ์เราเริ่มเสีย.... ไปและไม่สนใจ...พวกปีนเกลียวรุ่นพี่

ใจเย็นๆกันก่อนค่อยมาคุย มาเตือนกัน..

สักพักมีคนมาเม้น เราก็ไม่สนใจ จนเจ้าน้องเค้ามาเม้น สองครั้งนั่นแหละถึงไปดู(นึกว่ามาขอโทษโชนะ...)

เปิดมาดู

...โอ้....น้องคุณวรนุชเอ้ย...มึงทำกับพี่ำได้...

"รูปคนข้างบนคิดว่าดูดีนักเหรอ"

 และตามด้วยอีกเม้นติดๆ

"โชนะน่ะ"

โห...ท่านคะของขึ้นค่ะ!!!

มีกลับมาเม้นระบุชื่อด้วย!!!...(มีเพื่อนมาเม้นคั่นพอดีกลัวผิดตัวสินะ...-*-)

มันอะไรของมันคะ....เลยเย็นๆไว้แล้วอธิบายแบบไว้หน้ากันก่อนเพื่อน้องเขาแค่อารมณ์ไม่ดี

"ดูไม่ดีหรอก
แต่พี่โชนะ มีแต่เพื่อนเป็นผู้ใหญ่แล้ว

วุฒิทางอารมณ์เขาพอจะคิดอะไรๆออก
ไม่ได้ใช้แต่อารมณ์อย่างเดียวน่ะ...
พี่เลยแค่อยากเกรียน...
...บ้าในหมู่ผู้ดี...

เดี๋ยวชีวิตจะเครียดตายซะก่อน...
ปล.มาดูรูปพี่ด้วยเรอะ..."

มันก็ตอบกลับมา...

"เออ"

....

นี่หรือ...คำพูดของรุ่นน้องที่คุยกับรุ่นพี่

(รูป ในเฟสหลังจากทะเลาะกันกับแมวน้อย ก็เปลี่ยนไปแร๊ง~~มาก ผู้ดีรับไม่ได้ ไอซีทีอาจสั่งแบน...ไม่ให้ดูละกันแต่รู้ซะว่าแรงโดยไม่ต้องอธิบาย)

เราเลยตอบกลับตั้งเป็นข้อความใหม่

"เหอะๆ
พี่ลืมว่าปัดดูพี่อยู่เหมือนกัน
เปลี่ยนและๆ
เดี๋ยวเด็กน้อยอย่างเธอจะหาว่าทำร้ายจิตใจกัน

...พอดีช่วงนี้เล่นกันแรงๆน่ะ...สอบมันเครียด...

อืม...ติดเรทสินะ...
พี่จะบล็อกปัดไว้ละกัน
อย่าสงสัยถ้าเปิดดูเฟสของพี่ไม่ได้นะ"

น้องเขาเป็นคนหัวแข็ง มักจะต่อต้าน ยอมหักไม่ยอมงอ ไม่(อยาก)ยอมรับความจริง ตั้งแต่รู้จักกันแล้ว

เราก็แค่อยากให้น้องเค้าคิดนิดนึง ว่าที่เขาล้อๆมาเนี่ย ถ้าเราไม่ไส่ใจซะอย่าง อะไรๆก็กลับไปหาคนที่เค้าว่าเราเองหมด

เหมือนข้าวที่จัดไว้ต้อนรับแขกมาเยี่ยม..

หากแขกไม่กิน มันก็ย่อมตกเป็นของเจ้าบ้าน...

มันก็เหมือนกันกับคำว่ากล่าว

หากเราไม่ได้เป็นอย่างนั้น จะไปเดือดร้อนใจตัวเองทำไม เขาว่าเราแล้ว เราต้องรับด้วยรึ....

หากเราไม่รับ ไอ้ที่เขาว่ามันก็ย่อมตกอยู่กับ คนที่ว่าเรานั่นหละน้องเอ้ย...

อย่างน้อยหากมีคนอื่นรู้ด้วย คนอื่นๆก็ว่า คนนั้นที่ว่าเรา เป็นคนไม่น่าเชื่อถือ พูดอะไรไม่มีมูลเหตุ เป็นคนลวงโลก

เขาเรียกว่าแพ้ภัยตัวเอง...

อีกอย่างนะ

...เป็ดไม่ดียังไงเนี่ย อร่อยออก

อย่างนี้สินะที่เขาถึงเรียกว่าเซ็งเป็ด...

(แล้วเป็ดมาเกี่ยวอะไรเนี่ยเธอ...)

 แล้วก็โดนน้องว่าอีก...ว่าแบบเสียผู้เสียคนไปเลย...

ไอ้เรามันก็เป็นผู้ใหญ่แล้วจะไปต่อว่าเด็กมันก็ใช่เรื่อง แค่เตือนๆไปผ่านทางเพื่อนที่เป็นพี่ชายเขาแล้วก็บล็อกไปเลย(น้องคนนี้ทำไมถึงเป็นอย่างนี้...เสียความรู้สึกมากๆ)

เค้าไม่อยากดราม่าหรอกเพราะมันเหมือนเอาขี้ของตัวเองไส่มือแล้วไปป้ายให้คนอื่น

มือเราเปื้อน...เหม็น...ดูไม่ดีนอกจากนี้ยังทำให้คนอื่นรู้สึก...ไปด้วย

----

วันนี้ล้างชักโครกและทำบุญออกพรรษาพอดี(23/10/2553)

อธิฐานจิตไว้ด้วย...

ถ้าหากคนพาลเข้ามาในชีวิตเรา

ขอให้เขามีอันต้องหลงออกไปจากชีวิตโชนะโดยเร็ว...

เหมือนตอนที่หลงเข้ามาเถอะ....

สาธุ (-A-)

ปล.ธีมใหม่ทำไมมันไม่โชว์ตัวออกมานะ

รอมาจะสามวันแล้ว....